Ik voel dat er steeds iemand bij me is

“ER IS STEEDS IEMAND BIJ ME. WIE IS HET?, vraagt hij”.
Met deze vraagstelling ben ik de Luisterkind afstemming ingegaan met de aanvrager. Een korte passage uit de afstemming:
Tijdens het afstemmen zie ik een schaduw achter hem die constant van zijn linker op zijn rechter been springt. Wie bent u? Ik ben je andere ik. Die ik die je niet wilt kennen. Je wilt je niet verenigen met mij, met het narrige. Wil je vriendjes met me worden?, vraagt de man. Dat vind ik moeilijk, zegt hij. Wat heb je ervoor nodig om vriendjes met hem te worden, vraag ik. Ik weet het niet. Als ik vriendjes met hem word, moet ik hem accepteren. Moet ik het narrige accepteren. Wat zou je nu al kunnen en willen doen? Ik zou hem een hand willen geven. Ok, niemand houdt je tegen, zeg ik. Voorzichtig steek je je hand uit naar de man. Heel voorzichtig doet de man zijn arm naar boven en reikt zijn hand aan. Vriendjes? vraag je. Vriendjes, zegt de man zichtbaar blij. Hij begint te stralen. Zijn silhouet lost geleidelijk aan op tot hij niet meer te zien is. Hoe is het nu? vraag ik. Heerlijk, ik voel me zo fijn nu ik vriendschap heb gesloten met hem. De man is een onderdeel van mij. En hij mag er zijn.
Zo mooi dit hele proces. Helderheid verkrijgen in een vraagstuk waar hij al jaren mee worstelt. En van weerstand naar acceptatie en integratie van de “andere ik”.