Luisteren naar Moeder Aarde

Samen met een heleboel collega Luisterkind werkers heb ik op 6 januari jl. , de dag van Driekoningen, een luisterkind afstemming gedaan op Moeder Aarde. Dit is haar verhaal.

Gezond en vol levenskracht en vreugde geboren, wacht de aarde rustig af. Ze blijft geduldig en tegelijkertijd geeft ze af en toe seintjes af in de vorm van veranderingen in de natuur. Totaal onverwacht en onvoorspelbaar. Want ondanks dat Moeder Aarde rustig wacht is er ook een gevoel van nu is het genoeg en het kan zo niet langer doorgaan. Het borrelt diep binnenin Moeder Aarde en soms komt er een belletje vrij. Hiermee wil ze bewustwording op gang brengen bij de mensheid. De aarde raakt niet snel uit balans en is in staat om veel te dragen. En toch voelt ze, naarmate de tijd vordert, dat ze uitgeput raakt en niet lang meer kan blijven verwerken en kan blijven dragen. Er mag iets toegevoegd worden. Er mag gegeven worden in plaats van genomen. Moeder Aarde wil de mensen er van bewust maken dat het geven en nemen totaal uit balans is. Zo gezond en vol levenskracht en vreugde als Moeder Aarde lang geleden was, zo uitgeput en leeg raakt ze nu door alle ontwikkelingen in de wereld en alle onbewuste patronen van de mens. Patronen die ziekmakend zijn.

Moeder Aarde is geboren in volle gezondheid en heelheid. Rijp en vol om te geven aan de mens wat deze voor het bestaan en levensonderhoud nodig had. Alles wat genomen werd, werd ook weer teruggegeven. Zodat Moeder Aarde in haar kracht kon blijven, kon blijven geven en de mensheid kon blijven dienen.

Er groeide echter ontevredenheid onder de mensen over dat wat van nature aanwezig was. Er ontstond behoefte aan meer en beter. Er werd alles aan gedaan om nieuwe ontwikkelingen op gang te brengen. Het ene gebouw verrees na het andere, voeding moest steeds sneller groeien en aangeleverd worden. Er werden wegen aangelegd, huizen gebouwd, geld werd een machtsmiddel. Er ontstond hevige onderlinge concurrentie. Een strijd om bezit en afbakening van grenzen. Het kende geen weerga. De ontwikkelingen lijken onstopbaar en de mens gaat mee in die stroom. Rennend en zijn ziel verliezend.

De Aarde aanschouwt het en huilt. Ze huilt om het ego gedrag van de mens, om de oorlogen, de machtswellust, het onnatuurlijke gedrag van de mensen. Individualiteit is belangrijker geworden dan collectiviteit. Onderlinge liefde en liefde voor de natuur maakt plaats voor liefde voor het geld.

De Aarde voelt en ziet het en ze heeft een diepe wens. De wens dat de mensheid zich bewust wordt van zijn gedrag. Gedrag dat plaats mag maken voor verrijking van de Aarde in plaats van persoonlijke verrijking. De mensen mogen hierin samenwerken en elkaar steunen in plaats van afgunst en jaloezie te tonen en te vechten om bezit en een plek op de wereld. De Aarde ziet de mensheid als één. Allemaal met elkaar verbonden en allemaal puur en zuiver vanuit de Ziel zoals in de geboortestaat. De Aarde wenst dat ieder mens opnieuw geboren mag worden en vanuit deze staat van Zijn een nieuw leven kan opbouwen. Hierdoor zal er heling en transformatie plaats vinden die voedend is voor Moeder Aarde. Zodra de mensheid totaal getransformeerd is, kan Moeder Aarde weer vrucht dragen en voeden. Het wederkerige proces van geven en nemen en dankbaarheid tonen voor Al wat is, zal moeten blijven bestaan om de Aarde gezond te houden. We mogen terug naar eenvoud en bescheidenheid. Naar het gevoel van Eenheid. En samen bijdragen aan een Aarde die gezond en vol levenskracht is en blijft.

Luisterkind afstemming door Tamara van der Hooft – 6 januari 2019